کلیله و دمنه: نام اصلی کتاب، پنج تنتره بوده است.تنتره به معنای (فصل و باب )،زیرا در پنج باب نوشته شده است.نویسنده کتاب (بید پای هندی یا حکیم ویشنوی یا دابشلیم هندی نام داشته است.اصل کتاب به زبان سنسکریت (هندی قدیم ) بوده است. در زمان انوشیروان و به دستور ایشان توسط برزویه ی طبیب به ایران آورده شد.برزویه رییس بیمارستان جندی شاپور بود.و داستان درخت دانش در کتاب فارسی سوم  راهنمایی قدیم ،در مورد ایشان بود. برزویه کتاب را از  سنسکریت به پهلوی برگرداند. در قرن دوم عبدالله بن مقفع کتاب را از پهلوی به عربی ترجمه کرد و نام کلیه و دمنه را بر این کتاب گذاشت.در قرن ۶ نصرالله منشی که دبیر بهرامشاه غزنوی بودش آن را از عربی به فارسی ترجمه کرد واز خود نیز بر آن افزود.و آن را کلیله و دمنه ی بهرامشاهی نامید.دو فصل کتاب درباره ی ماجرای دو شغال به نام کلیله و دمنه می باشد.

این کتاب به شیوه ی نول (داستانی ) یا فابل (داستان حیوانات ) می باشد. و به تمام زبان های دنیا برگردانده شده است.

از دیگر کتابهایی که به شیوه ی فابل می باشد کتاب مرزبان نامه است.در اواخر قرن ۴ شخصی به نام مرزبان بن رستم کتابی به شیوه کلیله و دمنه فراهم آورد که مشتمل بر داستانها و تمثیل هایی از زبان جانوران بود.اصل کتاب به زبان طبری (گویش مازندرانی قدیم )نوشته شده بود.بعدها فردی به نام سعد الدین وراوینی در قرن هفتم ان را به فارسی ترجمه کرد.کتاب ۹ باب و یک مقدمه دارد. ونثر آن مصنوع (پیچیده و فنی) است.

وراوین نام قدیم مشکین شهر در استان اردبیل است.

این کنایه را کمتر به کار ببرید:  قسر در رفتن!

بسیار بد است که ما معنی اصطلاح یا واژه ای را ندانیم و همین طور آن را به کار ببریم. یکی از این اصطلاحات قِسِر در رفتن است. به معنی آن دقت کنید:

به گاو یا گوسفند ماده ای که در طول یک دوره‌ی پرواربندی از زیر گاو یا گوسفند نری در برود و باردار نشود، می‌گویند «قِسِر‌»! به عبارتی دیگر به این گاو یا گوسفند می گویند که : قِسِر در رفته است! بنابراین وقتی که شخصی می‌گوید «از دست فلانی قِسِر در رفتم!» شما معنی آن را دریابید.

در لغت نامه دهخدا نیز ذیل واژه «قسر» چنین آمده است:

قسر: [ ق ِ س ِ ] (ص ) بی حاصل . نازا. عقیم . عاقر. سترون .
- قسر دررفتن حیوان ؛ بار نگرفتن و نزادن و حمل برنداشتن آن هنگام جفت گیری .

شانس یا ......

در روزگاری کهن پیرمردی روستا زاده ای بود که یک پسر و یک اسب داشت .

روزی اسب پیرمرد فرار کرد و همه همسایگان برای دلداری به خانه اش آمدند و گفتند : عجب شانس بدی آوردی که اسب فرار کرد !

روستا زاده پیر در جواب گفت : از کجا می دانید که این از خوش شانسی من بوده یا بد شانسی ام ؟

و همسایه ها با تعجب گفتند ؟ خب معلومه که این از بد شانسی است !

هنوز یک هفته از این ماجرا نگذشته بود که اسب پیرمرد به همراه بیست اسب وحشی به خانه برگشت .

این بار همسایه ها برای تبریک نزد پیرمرد آمدند : عجب اقبال بلندی داشتی که اسبت همراه بیست اسب دیگر به خانه برگشت .

پیرمرد بار دیگر گفت : از کجا میدانید که از خوش شانسی من بوده یا از بدشانسی ام ؟

فردای آنروز پسر پیرمرد حین سواری در میان اسبهای وحشی زمین خورد و پایش شکست .

همسایه ها بار دیگر آمدند: عجب شانس بدی .

کشاورز پیر گفت : از کجا میدانید که از خوش شانسی من بوده یا از بدشانسی ام ؟

چند تا از همسایه ها با عصبانیت گفتند : خوب معلومه که از بد شانسی تو بوده پیرمرد کودن!

چند روز بعد نیروهای دولتی برای سربازگیری از راه رسیدن و تمام جوانان سالم را برای جنگ در سرزمین دور دستی با خود بردند . پسر کشاورزپیر بخاطر پای شکسته اش از اعزام معاف شد .

همسایه ها برای تبریک به خانه پیرمرد آمدند :
(( عجب شانسی آوردی که پسرت معاف شد و کشاورز پیر گفت : (( از کجا میدانید که ....؟ ))

نتیجه :

همیشه زمان ثابت می کند که بسیاری از رویدادها را که بدبیاری و مسائل لاینحل زندگی خود می پنداشته صلاح و خیرمان بوده و آ ن مسائل ، نعمات و فرصتهای بوده که زندگی به ما اهدا کرده است . 

عسی ان تکرهو شیئا و هو خیر لکم و عسی ان تحبو شیئا وهو شرلکم والله یعلم وانتم لا تعلمون....

چه بسا چیزی را شما دوست ندارید و درحقیقت خیر شما در ان بوده وچه بسا چیزی را دوست دارید و در واقع برای شما شر است خداوند داناست و شما نمی دانید.

آغاز سال نوی شمسی را به همه ی  همکاران گرانقدر ،دانش آموزان گرامی و خانواده های محترمشان تبریک و شادباش عرض میکنم. امیدوارم که سالی پر از موفقیت و سلامتی برای تک تک شما عزیزان باشد.